Pod predujmom se smatra samo davanje određenog iznosa u novcu, a ne u robi ili usluzi, te ga treba razlikovati od depozita odnosno novčanih pologa, jamstava te kapara. Primljeni i dani predujmovi se knjigovodstveno evidentiraju kao bilančne stavke koje ne utječu na povećanje ili smanjenje glavnice (kapitala) poduzetnika tj. po definiciji nisu niti prihod a niti rashod poduzetnika. Primatelj predujma, nakon primljenog predujma, mora izdati račun (R-1 ili R-2) čime nastaje obveza plaćanja PDV-a i pravo na priznavanje pretporeza za davatelja predujma. Po isporuci dobara ili usluga predujam se zatvara a eventualne razlike se doznačuju primatelju ili davatelju predujma što ovisi o tome da li je vrijednost isporuke manja ili veća od visine primljenog predujma. Sam nastanak obveze PDV-a za primljene predujmove se utvrđuje prema načelu blagajne i to kako za „dohodaše“ tako i za „dobitaše“. U članku autor detaljno na brojnim primjerima prikazuje knjigovodstveno i porezno evidentiranje primljenih i danih predujmova i njihova zatvaranja po obavljenoj isporuci dobara ili usluga i to kako za „dobitaše“ tako i za „dohodaše“. Opširnije o svemu navedenom čitajte u nastavku.